මෙසේ ආයුෂ්මත් අධිමුත්ත ස්ථවිරයන් වහන්සේ ...
අධිමුත්ත ස්ථවිරගාථා යි.
20. 1. 2.
726. එකලා වැ හුන්නා වූ පවිවේකය ඇති ධ්යාන කරනසුලු වූ ශ්රමණ වූ පාරාපරිය නම් වූ භික්ෂූහට සිතිවිල්ලෙක් උපනි.
727. මිනිසා කවර පිළිවෙතක් කවර ශීලයක් ඇසුරු කරන්නේ තමා ගේ කටයුතු කරනසුලු වන්නේ ද කිසිවකු නො පෙළන්නේත් වේ දැ?යි.
728. ඉන්ද්රියයෝ මිනිසුන්ට හිත පිණිස ද අහිත පිණිස ද පවතිත්, නොරක්නාලදහු අහිත පිණිසත් රක්නාලදහු හිත පිණිසත් පවතිත්.
729. ඉන්ද්රියයන් මැ මැනැවින් රක්නේත් ඉන්ද්රියයන් මැ ගෝපනය කරන්නේත් තමාගේ කටයුතු කරනසුලු වෙයි, හෙතෙම කිසිවකු නො පෙළන්නේත් වේ.
730. ඉදින් (යමෙක්) රූ අරමුණු කරා යන්නා වූ චක්ෂුරින්ද්රියය නො වළකන්නේ ආදීනව නො දක්නාසුලු වේ නම් හෙතෙම දුකින් නො මැ මිදේ.
731. ඉදින් සද අරමුණු කෙරෙහි යන්නා වූ ශ්රෝත්රේන්ද්රියය නො වළකන්නේ ආදීනව නො දක්නාසුලු වේ නම් හෙතෙම දුකින් නො මැ මිදේ.
732. ඉදින් නිස්සරණය නො දක්නාසුලු වැ ගන්ධාරම්මණය සෙවුනේ නම් ගන්ධාරම්මණයෙහි මුසපත් වූ හෙතෙම දුකින් නො මිදේ.
733. ඇඹුල යැ මිහිර යැ තිත්ත යැ යන රසයන් සිහි කෙරෙමින් රසතෘෂ්ණායෙහි ගිජු වූයේ (පැවිද්දෙහි උපන්) සිත අවබෝධ නො කෙරේ.
734. අනුකූල වූ ශුභස්පර්ශයන් සිහි කෙරෙමින් (එහි) ඇලුණේ රාග හේතු වූ නොයෙක් දුක් විඳී.
735. ඉදින් යමෙක් මේ (රූපාදි) අරමුණු කෙරෙන් සිත රක්නට නො සමත් වේ නම් එහෙයින් මේ සියලු පඤ්චාරම්මණයන් කරණ කොට ගෙන දුක ඔහු ලුහුබඳී.
736. සමර්ත්ථශිල්පියකු විසින් සාදනලද, විසිතුරු කරනලද, පූයා හා ලෙහෙයෙන් පිරුණු බොහෝ කුණපයෙන් ද පිරුණු මනරම් සුමුගක් (බඳුනක්) වැනි වූ,
737. කටුක වූ (එහෙත්) මධුරාස්වාද ඇත්තා වූ, දුක් වූ (එහෙත්) ප්රිය ස්වරූප ඇත්තා වූ මිහියෙන් තවරනලද කරයක් ලොවිනා එකකු සෙයින් (සිරුර පහසනුයේ දුක) අවබෝධ නො කෙරේ.
738. මාගම්රූහි ද මාගම්සදෙහි ද මාගමගේ පහසෙහි ද මාගම් ගඳෙහි ද ඇලුණේ නොයෙක් දුක් විඳී.
739. මාගමගේ (රූපාරම්මණාදි) පස්වැදෑරුම් වූ සියලු ශ්රෝතස්හු (නදීහු) (පුරුෂයාගේ) පඤ්චද්වාරයෙහි ගලා යත්, ඔවුන් අවුරන්නට වීර්ය්ය ඇති යමෙක් සමර්ත්ථ වේ නම්,
740. හෙතෙම අර්ත්ථවත් යැ, හෙතෙම ධර්මස්ථ යැ, හෙතෙම දක්ෂ යැ, හෙතෙම විචක්ෂණ යැ, හෙතෙම (ගෘහරතියෙන්) රමණය කරන්නේ නමුදු ධර්මාර්ත්ථයෙන් යුත් කෘත්යයක් මැ කරන්නේ යි.
741. වැළිත් (ඓහිකාර්ත්ථයෙන්) යුක්ත වූ (පාරත්රිකාර්ත්ථ රහිත බැවින්) නිරර්ත්ථක වූ කෘත්යය නො කරයි, අප්රමාද (ස්මෘතිමත්) වූ නුවණැත්තේ ‘එය නො කටයුතු යැ යි දැනැ හරනේ යි.
742. අර්ත්ථසංහිත වූ යම් කෘත්යයෙකුත් වේ ද අධිකුශලධර්මගත වූ යම් රතියකුත් වේ ද එය සමාදන් වැ (මැනැවින් ගෙන) පවත්නේ යැ, එකත්නෙන් ඒ උතුම් රතිය යි.
743. යමෙක් කුදුමහත් උපායයන් ගෙන් අන්සතු දැය දිනනු කැමැති වේ ද හෙතෙම (අනුන්) නසා, පෙළා නොහොත් ශෝක කරවා සැහැසි කමින් අන්සතු දැය වොලොගනි (පැහැරැගනී).
744. යම්සේ (කයින් නුවණින්) සවි ඇති වඩුවෙක් ඇණයෙන් කොටමින් (දැවයෙහි සිටි) ඇණය බැහැර කෙරේ නම් එපරිද්දෙන් සමත් මහණ තෙම ඉඳුරන් කරණ කොට ගෙන මැ ඉඳුරන් බැහැර කෙරේ.
745. ශ්රද්ධාවත් වීර්ය්යයත් සමාධියත් ස්මෘතියත් ප්රඥාවත් වඩන්නා වූ (බාහිත පාපී) බ්රාහ්මණ තෙම පසිඳුරන්ගෙන් පසිඳුරන් නසා නිදුක් වැ (නිවනට) යේ.
746. හෙතෙම තමහට වැඩ ඇත්තේ යැ, හෙතෙම බුදුන්ගේ අවවාද වාක්යය සියල්ලෙන් සියල්ල කොට (පිළිපැද) ධර්මයෙහි සිටියේ යැ, එ (උතුම්) පුරුෂ තෙම (නිවන් සුව) වඩා’ යි.
මෙසේ ආයුෂ්මත් ‘පාරාසරිය’ ස්ථවිරයන් වහන්සේ ...
පාරාසරිය ස්ථවිරගාථා යි.
20. 1. 3.
747. දිගුකලක් මුළුල්ලෙහි වීර්ය්ය ඇත්තෙම් විමෝක්ෂධර්මය සොයන්නෙම්, මහණ බමුණන් විචාරන්නෙම් චිත්තයාගේ ව්යුපශමය වූ ආර්ය්යධර්මය නො ලදිමි.
748. යමෙක් ලොවැ පරතෙරට ගියේ නම් හේ කවරේ ද? කවරෙක් නිර්වාණ නැමැති ප්රතිෂ්ඨාවට පැමිණියේ ද? කවරක්හුගේ පරමාර්ත්ථාවබෝධන ධර්මය පිළිගනිම් ද?
749. බිලිය ගිලි මසකු මෙන් ඇතුළත (හෘදයයෙහි) වඞ්කගතයෙක් වීමි. මහේන්ද්ර (ශක්ර) පාශයෙන් ‘වේපචිත්ති’ අසුරයා මෙන් (මම) ක්ලෙෂපාශයෙන් බැඳුණෙමි.
750. (මම) එය (ක්ලේශපාශය) අදිමි. (එතෙකුදුවත්) මේ ශෝකපරිදේවයෙන් නො මිදෙමි. ලෝකයෙහි කවරෙක් බන්ධනය මුදමින් මට විමොක්ෂමාර්ගය ප්රකාශ කරන්නේ ද?
751. කෙලෙසුන් නසන්නා වූ දහම් දෙසන කවර මහණකු හෝ බමුණකු හෝ පිණිස්සෙම් (ගිවිස්නෙම්) ද, ජරාමරණ උල්පවා හරනා වූ කවරකුගේ දහම් පිණිස්නෙම් ද?
752. විචිකිච්ඡායෙන් හා සැකයෙන් ගෙතුණු (කරණොත්තරීය කරණ ලක්ෂණ) සාරම්භබලයෙන් මොනවට බඳනාලද ක්රෝධයට පැමිණි සිත් විසින් දැඩි වූ ප්රාර්ත්ථනා නැමැති විදාරණය ඇති,
753. තෘෂ්ණා නැමැති දුන්නෙන් නැඟෙන්නා වූ, (විංශද්වස්තුක සත්කායදෘෂ්ටි දශවස්තුක මිථ්යාදෘෂ්ටි විසින්) තිසක් පමණ වූ දෘෂ්ටිශල්යය ළය දැඩි වැ පළාගෙන ළයෙහි මැ සිටී. (එය) බලව.
754. සෙසු දෘෂ්ටීන්ගේ අප්රහාණ කාරණය වූ මිථ්යා විතර්ක විසින් අන්යයන් උත්සාහවත් කරනලද්දා වූ (යම් සත්කායදෘෂ්ටිශල්යයෙක් ඇද්ද) එයින් විදුනාලද්දෙම් පවනින් සොලවනලද පත්රයක් මෙන් අතිශයින් වෙවුළමි.
755. සවැදෑරුම් ස්පර්ශායතනය මාගේ ආත්මභාවයෙහි නැඟී මා සතු ආත්මභාවය යුහු වැ දවයි, හේ යම් තැනෙක උපන්නේ නම් එහි හැම කල්හි හැසිරේ (පවතී).
756. යමෙක් ඒෂණිසලාකායෙන් හෝ සැතින් හෝ අන්ය මන්ත්රාගදයකින් හෝ පිළියම් නො කළහැකි මාගේ ඒ ශල්යය උදුරා නම් ඒ සැත් වෙදහු නො දක්මි.
757. කවරෙක් සැත් නැති වැ වණ රහිත වැ කිසි අවයවයක් නො පෙළමින් මාගේ හෘදය ඇසිරි කොට ඇති (දෘෂ්ටි-ක්ලේශ) ශල්යය උදුරන්නේ ද?
758. (යමෙක්) ගැඹුරෙහි වැටුණු මට නිර්වාණ ස්ථලයත් මාර්ග හස්තයත් ඇරැපව් නම් ධර්මහේතුවින් විෂදෝෂයන් සිඳුනා වූ හෙතෙම ශ්රේෂ්ඨ යි.
759. මම ඉවත් කළ නො හැකි වූ රාගාදි රජස් මැටි ඇති මායා උසූයා, සාරම්භ, ථීනමිද්ධ යන මොවුන් පැතිර ඇති ජලාශයෙකැ ගිලුණෙම් වෙමි.
760. ඖද්ධත්ය නැමැති මේඝගර්ජනා ඇති සංයෝජන නැමැති වලාහක ඇති රාගනිශ්ශ්රිත සංකල්ප නැමැති ප්රවාහයෝ මිසදිටු මා අපාය නැමැති සමුද්රයට ගෙනයත්.
761. තෘෂ්ණාදි ශ්රෝතස්හු රූපාරම්මණාදි සියලු තැන්හි ගලා යෙත්. තෘෂ්ණා ලතාව හැප්සැ සිටී, ඒ ශ්රෝතසුන් කවරෙක් වළහන්නේ ද? ඒ ලතාව කවරෙක් සිඳලන්නේ ද?
762. වහන්ස, ශ්රෝතසුන් අවුරන හෙයක් (වේල්ලක්) කරවු, තොපගේ මනෝමය ශ්රෝතය රුකක් මෙන් (තොප) ලාහෙළා නො සිඳීවා (නො හෙළාවා:)
763. මෙසේ හටගත් බිය ඇත්තා වූ මෙතෙරින් (සසරින්) එතෙර (නිවන) සොයන්නා වූ මට ආරක්ෂක වූ ඍෂිසමූහයා විසින් සෙවුනා ලද, ප්රඥා නැමැති ආයුධ ඇති ශාස්තෲන් වහන්සේ,
764. මොනවට කරනලද ශුද්ධ වූ ධර්මසාරමය වූ දෘඪ වූ සෝපාණයක් දුන්හ, (දියෙහි) පාවී යන්නා වූ මට ‘නහමක් බව’යි ද වදාළහ.
765. සීවටන් පහයට නැඟැ ප්රත්යවේක්ෂා කෙළෙමි. සත්කායයෙහි ඇලුණු යම් ඒ ප්රජාවක් පෙර (අඥාන බැවින් සාරත්වයෙන්) සිතුයෙම් නම්,
766. (ඒ මම) වැළිදු යම් කලෙකැ නැවට නැඟෙන මඟ දුටුයෙම් නම්, එකල්හි ආත්මයෙහි නො සිට උත්කෘෂ්ට වූ තීර්ත්ථය දිටිමි.
767. ක්ලේශ ශල්යය සන්තානයෙහි නැඟුණේ යැ, භවතෘෂ්ණාව විසින් පහළ කරනලද්දේ යැ, මොවුන්ගේ නො පැවැත්ම පිණිස උතුම් මඟ (ශාස්තෲන් වහන්සේ) දෙසූහ.
768. ක්ලේශවිෂදෝෂයන් සිඳුනා සර්වඥ තෙම දිගුකලක් අනුශය වැ පැවැති, බොහෝ කලක් සන්තානාරූඪ වැ සිටි, මාගේ (අභිධ්යාකායග්රන්ථාදි) ග්රන්ථය පහ කෙළේ යි.
මෙසේ ආයුෂ්මත් තේලකානි ස්ථවිරයන් වහන්සේ ...
තේලකානි ස්ථවිරගාථා යි.
20. 1. 4.
769. යම් ශරීරයක්හුගේ ධ්රැව (නිත්ය) ස්ථිතිභාවයක් නැද් ද, වණ වූ ඇටසැකිල්ල විසින් හුවනලද්දා වූ, ගිලන් වූ, බාල ජනයන් විසින් නොයෙක් අයුරින් සංකල්පනය කටයුතු වූ, විසිතුරු කරනලද්දා වූ ඒ සිරුර බලව.
770. සමින් වෙළනලද (තුන්සියක්) ඇට ඇති, මිණියෙනුදු කෙඬොලිනු ද විසිතුරු කරනලද රූපය බලව, වස්ත්ර සහිත වැ මැ හොබී.
771. ලාරසින් රඳනා ලද පාදයෝ, සුවඳ සුන්නෙන් තවරනලද මුව, බාලයා ගේ සම්මෝහයට පමණැ, පාරගවෙෂිහු ගේ මෝහයට නො ද පමණි.
772. කියඹුවැල් ද අඳුන් ඇඳි නෙත් ද බාලයාගේ මෝහයට පමණැ, පාරගවෙෂිහු ගේ මෝහයට නො ද පමණි.
773. සිතියම් කළ අළුත් අඳුන් කොපුවක් මෙන් සරසනලද කුණුකය බාලයාගේ මෝහයට පමණැ, පාරගවෙෂිහුගේ මෝහයට නො ද පමණි.
774. මුවවැදි තෙම මලපුඩුව දමාලී යැ, මුවා පාශය නො පැහැසී (නො ගැටී) යැ, මුවවැද්දා හඬද්දී (ඇපි) ගොදුරු කා යම්හ.
775. මුවවැද්දාගේ මලපුඬුව සිඳුණේ යැ, මුවා පාශය නො පැහැසී යැ, මුවවැද්දා සොවිද්දී (ඇපි) ගොදුරු කා යම්හ.
776. ලෝකයෙහි ධනවත් මිනිසුන් දක්මි, ඔහු ධනය ලැබැ මෝහ හේතුවින් නො දෙත්, ලුබ්ධයෝ ධනය රැස් කෙරෙත්, මතුයෙහි බෙහෙවින් මැ කාමයන් ප්රාර්ත්ථනා කෙරෙත්.
777. රජ තෙම බලාත්කාරයෙන් පෘථිවිය දිනාගෙන සයුරු හිම කොට ඇති පොළොවැ රජය කරන්නේ මුහුදින් මෙතෙරට නො තිත් සැහැවි ඇතියා වැ මුහුදින් එතෙර ද ප්රාර්ත්ථනා කරන්නේ යි.
778. රජ තෙමේ ද අනිත් බොහෝ මිනිස්සු ද නො පහ වූ තෘෂ්ණා ඇති වැ මරණයට පැමිණෙත්, නුපුන් මනදොළ මැ ඇති වැ සිරුර හැරැදමත්, ලෝකයෙහි කාම හේතුවින් තෘප්තියක් නැත් මැ යි.
779. ඥාතීහු කෙහෙවලු විසුරුවාගෙන ඔහු ගැන හඬත්, ‘අහෝ එකත්නෙන් අප නෑයෝ අමර වෙත්ව’යි ද කියත්, ඉක්බිති කඩින් පොරෝනාලද ඔහු ගෙන ගොස් සෑය නගා දවත්.
780. හෙතෙම භෝගයන් හැරැ එක්වතින් යුතු වැ හුලින් පෙළනු ලැබෙමින් දැවෙයි, මැරෙන්නහුට ඥාතීහූ ද මිත්රයෝ ද නොහොත් සහායකයෝ ද ආරක්ෂක නො වෙත්.
781. දායාදයෝ ඔහුගේ ධනය ගෙන යෙත්. සත්ත්ව තෙම කර්මානුරූපවැ යේ, අඹුදරුවෝ යැ ධනය යැ රට යැ යන කිසිවක් මැරෙන්නහු අනු වැ නො ඒ.
782. ධන හේතුවින් දීර්ඝායුෂ නො ලැබෙයි. භෝග හේතුවින් ජරාව නො නැසෙයි, ‘ජීවිතය අල්ප යැ, අශාශ්වත යැ, විපරිණාම ස්වභාව ඇත්තේ යැ’යි ප්රාඥයෝ කීහු මැ යි.
783. ධනවත්තු ද දිළින්දෝ ද පහස පහසිත් (ස්පර්ශය ලැබෙත්,) නුවණ මඳ වූයේ ද නුවණැත්තේ ද එසේ මැ පැහැසුණේ (ස්පර්ශ ලද්දේ) වෙයි, බාල තෙම බාල බැවින් පෙළුණේ මැ හො වී. පහසින් පැහැසුණු නුවණැත්තේ මැ නො සැලේ.
784. එහෙයින් මැ යමෙකින් මෙලොවැ කෙළවරට යේ නම් ඒ ප්රඥාව මැ ධනයට වඩා ශ්රේෂ්ඨ යැ, නිෂ්ඨාවට නො පැමිණියේ කුදුමහ භවයන්හි මෝහ හේතුවින් පව්කම් කෙරේ.
785. පුනපුනා සසරට පැමිණ ගැබටත් පරලොවටත් එළැඹෙයි, ඔහුගේ පාපක්රියා හදහන මඳනුවණැත්තේ ද ගැබටත් පරලොවටත් එළැඹේ.
786. ලාමකගති ඇති සොර තෙම සන්ධිමුඛයෙහි (උමංබිඳුමෙහි) දී බැඳැ ගන්නාලද්දේ සියකැමින් යම්සේ පෙළනුලැබේ ද එසේ මැ පාපධර්ම ඇති ප්රජාව පරලොවට පැමිණ ස්වකීය කර්මය විසින් පෙළනුලබ.
787. නරපතිය, යම්හෙයෙකින් කාමයෝ විසිතුරු ද මිහිරි ද මනරම් ද විවිධරූප ස්වභාවයෙන් සිත් අලළත් ද, එහෙයින් මැ මම කාමගුණයෙහි ආදීනව දැකැ පැවිදි වූයෙමි.
788. තරුණ වූ ද මහලු වූ ද මිනිස්සු ශරීරභේද හෙයින් ද්රැමඵලයන් (ගස්ගෙඩි) මෙන් ඇද වැටෙත්, මහරජ තෙල කරුණ ද දැකැ පැවිදි වීමි, නිවැරැදි ශ්රමණභාවය මැ උත්තරීතර යි.
789. මම සැදැහැයෙන් පැවිදි වීමි, ශාස්තෘශාසනයෙහි පිළිවෙතට එළැඹියෙමි, මා ගේ පැවිද්ද නො වඳ යැ, ණය නැත්තෙම් අහර වළඳමි.
790. කාමයන් ඇවිළගත්තවුන් ලෙසින්, ස්වර්ණවිකෘතීන් ආයුධයන් ලෙසින් දැකැ ගර්භාචක්රාන්තියෙහි පටන් දුක් යැ, නිරයෙහි මහත් භය යැ යන,
791. තෙල ආදීනව දැනැ එදා සංවේගය ලදිමි, මම එදා (ගිහිකල්හි රාගාදිශල්යයෙන්) විදුනාලද්දෙම් මැ ආස්රවක්ෂයට පැමිණියෙමි.
792. මා විසින් ශාස්තෲන් වහන්සේ ඇසුරු කරනලදහ, බුදුන්ගේ අවවාදය කරනලදි, ගුරුබර බහා තබනලද්දේ යැ, තෘෂ්ණාව උදුරනලදු.
793. යම් අර්ත්ථයක් සඳහා ගිහිගෙන් නික්ම පැවිද්දට පැමිණියෙම් ද සියලු සංයෝජනයන් ක්ෂය කිරීම වූ ඒ අර්ත්ථය මා විසින් ලබනලද්දේ යි.
මෙසේ ආයුෂ්මත් රට්ඨපාල ස්ථවිරයන් වහන්සේ ගාථා වදාළහයි.
රට්ඨපාල ස්ථවිරගාථා යි.
20. 1. 5.
794. රූපය දැකැ ශුභ නිමිති මෙනෙහි කරන්නහුගේ සිහි මුළා වෙයි, රාග සිත් ඇත්තේ (එය) විඳී, යළි එහි වැදැගෙන සිටී.
795. ඔහු ගේ නොයෙක් වේදනාවෝ රූපයෙන් හටගත්තාහු වැඩෙත්. අභිධ්යාවත් ව්යාපාදයත් විසින් ඔහුගේ සිත පෙළනුලැබේ, මෙසේ දුක් රැස් කරන්නහුට නිවන දුර යැ යි කියනු ලැබේ.
796. ශබ්දය අසා ශුභ නිමිති මෙනෙහි කරන්නහුගේ සිහි මුළා වෙයි, රාග සිත් ඇත්තේ එය විඳී, යළි එහි වැදැගෙන සිටී.
797. ඔහුගේ නොයෙක් වේදනාවෝ ශබ්දාරම්මණයෙන් හටගත්තාහු වැඩෙත්, අභිධ්යාවත් ව්යාපාදයත් විසින් ඔහුගේ සිත පෙළනුලැබේ, මෙසේ දුක් රැස් කරන්නහුට නිවන දුර යැ යි කියනුලැබේ.
798. ගන්ධාඝ්රාණය කොට ශුභ නිමිති මෙනෙහි කරන්නහුගේ සිහි මුළා වෙයි, රාග සිත් ඇත්තේ එය විඳී, යළි එහි වැදැගෙන සිටී.
799. ඔහුගේ නොයෙක් වේදනාවෝ ගන්ධාරම්මණයෙන් හටගත්තාහු වැඩෙත්, අභිධ්යාවත් ව්යාපාදයත් විසින් ඔහුගේ සිත පෙළනුලැබේ, මෙසේ දුක් රැස් කරන්නහුගේ නිවන දුර යැ යි කියනුලැබේ.
800. රසය අනුභව කොට ශුභ නිමිති මෙනෙහි කරන්නහුගේ සිහි මුළා වෙයි, රාග සිත් ඇත්තේ එය විඳී, යළි එහි වැදැගෙන සිටී.
801. ඔහු ගේ නොයෙක් වේදනාවෝ රසාරම්මණයෙන් හටගත්තාහු වැඩෙත්, අභිධ්යාවත් ව්යාපාදයත් විසින් ඔහුගේ සිත පෙළනුලැබේ. මෙසේ දුක් රැස් කරන්නහුගේ නිවන දුර යැ යි කියනුලැබේ.
802. ස්පර්ශය විඳ ශුභ නිමිති මෙනෙහි කරන්නහුගේ සිහි මුළා වෙයි, රාග සිත ඇත්තේ එය විඳී, යළි එහි වැදැගෙන සිටී.
803. ඔහුගේ නොයෙක් වේදනාවෝ ස්පර්ශාරම්මණයෙන් හටගත්තාහු වැඩෙත්, අභිධ්යාවත් ව්යාපාදයත් විසින් ඔහුගේ සිත පෙළනුලැබේ, මෙසේ දුක් රැස් කරන්නහුගේ නිවන දුර යැ යි කියනුලැබේ.
804. ධර්මාරම්මණය දැනැ ශුභ නිමිති මෙනෙහි කරන්නහුගේ සිහි මුළා වෙයි, රාග සිත් ඇත්තේ එය විඳී, යළි එහි වැදැගෙන සිටී.
805. ඔහුගේ නොයෙක් වේදනාවෝ ධර්මාරම්මණයෙන් හටගත්තාහු වැඩෙත්, අභිධ්යාවත් ව්යාපාදයත් විසින් ඔහුගේ සිත පෙළනුලැබේ, මෙසේ දුක් රැස් කරන්නහුට නිවන දුර යැ යි කියනුලැබේ.
806. යමෙක් රූ අරමුණ දැකැ එහි සිහි ඇත්තේ වේ ද, හෙතෙම රූපයෙහි නො ඇලෙයි, විරාග සිත් ඇත්තේ අරමුණු රස විඳී, එතෙකුදු වුවත් එහි වැදැගෙන නො සිටී.
807. යම්සේ රූපය දක්නා වූ ද (එය අරමුණු කොට උපන්) වේදනාව සෙවුනා වූ ද ඔහුගේ කෙලෙස් ක්ෂය වේ ද රැස් නො වේ ද හෙතෙම එසේ සිහි ඇති වැ වෙසේ, මෙසේ දුක් පහ කරන්නහුට නිවන ළඟ යැ යි කියනුලැබේ.
808. යමෙක් ශබ්දය අසා එහි සිහි ඇත්තේ වේ ද, හෙතෙම ශබ්දයෙහි නො ඇලෙයි, විරාග සිත් ඇත්තේ අරමුණු රස විඳී, එතෙකුදු වුවත් එහි වැදැගෙන නො සිටී.
809. යම්සේ ශබ්දය ශ්රවණය කරන්නා වූ ද වේදනාව සෙවුනා වූ ද ඔහුගේ කෙලෙස් ක්ෂය වේ නම් රැස් නො වේ නම්, හෙතෙම එසේ සිහි ඇති වැ වෙසේ, මෙසේ දුක් පහ කරන්නහුට නිවන ළඟ යැ යි කියනුලැබේ.
810. යමෙක් ගන්ධාඝ්රාණය කොට එහි සිහි ඇත්තේ වේ ද, හෙතෙම ගන්ධාරම්මණයෙහි නො ඇලෙයි, විරාග සිත් ඇත්තේ අරමුණුරස විඳී, එතෙකුදු වුවත් එහි වැදැගෙන නො සිටී.
811. යම්සේ ගන්ධාඝ්රාණය කරන්නා වූ ද වේදනාව සෙවුනා වූ ද ඔහුගේ කෙලෙස් ක්ෂය වේ නම් රැස් නො වේ නම්, හෙතෙම එසේ සිහි ඇති වැ වෙසේ. මෙසේ දුක් පහ කරන්නහු ගේ නිවන ළඟ යැ යි කියනුලැබේ.
812. යමෙක් රසානුභවය කොට එහි සිත් ඇත්තේ වේ ද, හෙතෙම රසයෙහි නො ඇලෙයි, විරාග සිත් ඇත්තේ අරමුණු රස විඳී, එතෙකුදු වුවත් එහි වැදැගෙන නො සිටී.
813. යම්සේ රසාස්වාදය කරන්නා වූ ද වේදනාව සෙවුනා වූ ද ඔහුගේ කෙලෙස් ක්ෂය වේ නම් රැස් නො වේ නම්, හෙතෙම එසේ සිහි ඇති වැ වෙසේ, මෙසේ දුක් පහ කරන්නහුට නිවන ළඟ යැ යි කියනුලැබේ.